மேகம் என்னும்
கருங்கூந்தலை அள்ளி முடித்து ,
மின்னல் போன்ற
உன் பார்வை என் மேல் பாய ,
வானவில் என்னும்
உடையை தரித்து ,
மழை நீராய்
என் உயிரை அடித்து சென்று விட்டாயே !
பிரிவின் போது தான் மனம்
அதிகமாக நண்பனை நாடுகின்றது,
தோழனை தேடுகின்றது,
உறவுகள் ஆயிரம் இருந்தாலும்
மாமா, மச்சான் என்று அழைப்பதும்
மனத்தில் உள்ள பாரத்தை இறக்கி வைப்பதும்
அவனிடமே,,,
அவனே என் உயிர்,
அவனே என் அடையாளம்,
அவனே என் சந்தோசம்,
பிரிவே போய்விடு, என் நண்பன் என்றும் என் உள்ளத்தில் தான் வசிக்கிறான்,
அவனை காணும் நாள் உனக்கு தான் பிரிவு ஏற்படும் என்னிடமிருந்து.....
நாம் மனிதர்களா?
அலைபேசி என்றோம்,
சிட்டுக்குருவியியை இழந்தோம்.
வளர்ச்சிக்கான சாலைகள் என்றோம்,
மரங்களை இழந்தோம்.
நதிகள் மிகுந்த நாடு என்றோம்,
தண்ணீர் பஞ்சத்தில் தவிக்கிறோம்.
வளங்கள் நிறைந்த நாடு என்றோம்,
வாழ வழிஇன்றி இருக்கிறோம்.
ஒற்றுமையானவர்கள் என்றோம்,
வேற்றுமைஇல் கிடக்கிறோம்.
சிந்தித்து கூறுங்கள்,
நாம் மனிதர்களா?
உன் நினைவுகள் தான் என் நினைவுகளில் எப்போதும்.....
உன்னை மட்டுமே நாள் முழுவதும் சுமந்து கொண்டு திரிகிறேன்....
என் ஆவி தீரும் அளவுக்கு உன்னை தெரிந்து கொண்டேன்....
கல்லூரிக்கு சென்றாலும் உன் ஞாபகமே என்னுள்....
இத்தனை விஷயங்கள் செய்தேன் உனக்காக....
ஏன்! நீ மட்டும் என் நினைவுகளில் இல்லாமல் மறைந்து போகிறாய்
என் தேர்வு அறைகளில் இருந்து மட்டும் .....
கண் இமை மூடி கனவு உலகத்திற்கு சென்றாலும்,
உடல் மட்டும் கவனித்திருக்கும்....
சில நேரம் தூக்கம் கூட எட்டி பார்க்க பயப்படும் ,
கேள்வி கணை எப்போது எழும்பும் என்ற பயத்தில்.....
ஒரு உருண்டை தொண்டைக்கும் வயிற்ருக்கும் இடையில் உருளும்,
கேள்விக்கு பதில் தெரியாத போது.......
மீண்டும் வருவேன் என்று இறுமாப்புடன் ,
சொல்லி செல்லும் மணி ஓசையும் ஆசிரியரும்.......
- விமலா
தேர்வு நேரம்,
உறக்கம் இழக்கும் நேரம்.
தேர்வு நேரம்,
தலைவலி தொடங்கும் நேரம்.
தேர்வு நேரம்,
பதற்றம் நிலவும் நேரம்.
தேர்வு நேரம்,
கவலை ஏற்படும் நேரம்,
தேர்வு நேரம்,
அறிவு தேவைப்படும் நேரம்.
தேர்வு நேரம்
நம்பிக்கை இழக்கும் நேரம்.
தொடங்கிவிட்டது தேர்வு நேரம்,
எங்களுக்கோ தேர்வு நேரம் முடிந்தால் தான் சுதந்திரம்.
முடியுமா தேர்வு நேரம்?....
முடியுமா தேர்வு நேரம்?....
கல்லூரி வாழ்க்கை
என் கல்லூரி வாழ்க்கை.
வகுப்பில் ஏற்படும் சிறு சிறு சண்டைகள்,
அதை மறக்க கேண்டீன் இல் வைக்கும் ட்ரீட்கள்,
அழகை பார்க்கத் தவம் கிடந்த கல்லூரிப் படிகள்,
ஆசிரியரிடம் ஏராளமாக வாங்கிய திட்டுகள்,
அழகிய வாழ்க்கை,
என் கல்லூரி வாழ்க்கை.
உரிமையோடு பழகிய நண்பர்கள்,
துன்பத்தை மறக்கச் செய்த சகாக்கள்,
நெஞ்சை நெகிழ வைத்த தருணங்கள்,
மறக்க முடியாத வாழ்க்கை,
அழகிய வாழ்க்கை,
என் கல்லூரி வாழ்க்கை.
அழுதேன், துடித்தேன்,
கதறினேன், வருந்தினேன்,
பிரிவைக்கண்டு......
இன்றுடன் முடிந்தது,
என் வாழ்க்கை,
என் (கல்லூரி) வாழ்க்கை.
"வண்ணங்கள் தேவையில்லை தோழி....
உன் புன்னைகை கொடு போதும்,என் பூக்களும் புன்னைகைக்கும்...
வசந்த காலம் தேவையில்லை தோழி....
உன் விழி பார்வை ஒன்றே போதும்,
என் மரங்களும் துளிர் விடும்....
கவிதைகள் வேண்டாம் பெண்ணே....
உன் ஒரு வரி வார்த்தைகள் போதும்,
வார்த்தைகளுக்கும் உயிர் பிறக்கும்...
உன் அருகாமை ஒன்று போதும்,
உலகமே அழகாகி போகுமே...."